Κοιτάξτε με…

Είναι φορές που λυγίζεις και λές «Δεν παέι άλλο. Δεν είμαι εγώ για τέτοια. Όλα είναι χάλια.» Αν το αφήσεις θα σε φάει.

Τώρα είναι μια εποχή που είναι πολύ εύκολο να κάθεσαι μέσα και να μουντζώνεις την τηλεόραση και να έχεις άποψη για όλα… χωρίς όμως να κάνεις κάτι. Ναι ρε φίλε και τί να κάνω ; Οι φωτιές, η ακρίβεια … οι άνθρωποι. Οι άλλοι φταίνε πάντα. Εγώ ποτέ ! Εγώ είμαι σωστός, καθαρός κι αθάνατος!

Έχω βαρεθεί να ακούω τους ανθρώπους να γκρινιάζουν. Ακρίβεια κλπ κλπ κλπ Οι άνθρωποι που πραγματικά έχουν πρόβλημα υγείας κλπ δεν το βάζουν κάτω και είναι πάντα χαμογελαστοί, έστω κι αν δεν ξέρουν αν θα ξυπνήσουν αύριο. Αυτοί οι άνθρωποι είναι δίπλα μας, ανάμεσά μας. Κι όμως δεν τους βλέπουμε. Βλέπουμε μόνο ότι το κινητό μας είναι του 2005 και του κολλητού μας το αμάξι είναι 50 άλογα παραπάνω. Δεν βλέπουμε γιατί θέλουμε να είμαστε τυφλοί. Γιατί θέλουμε κι άλλα … κι άλλα. Δεν θα είμαστε ποτέ ευτυχισμένοι γιατί θα αναζητούμε πάντα μια αφορμή να είμαστε «κακομοίρηδες» και αξιοθρήνητοι.

Δεν μας φτάνει τίποτα και σίγουρα δεν υπάρει ελπίδα γιατί ο Γερμανός αγοράζει το γάλα φτηνότερα από εμάς οπότε να η ευκαιρία να αυτοκτονήσουμε όλοι. Οι άλλοι είναι πάντα καλύτερα και ειδικά στο εξωτερικό που είναι όλοι πλούσιοι, έξυπνοι, μορφωμένοι και δουλεύουν 2-3 ώρες την ημέρα με αποδοχές που φτάνουν τα εκατομμύρια ευρώ το μήνα. Εδώ είναι όλα χάλια γιατί το λέει και η τηλεόραση. Όλα είναι χάλια! Αχ να ζούσα έξω που ζωή είναι ονειρική!

Εγώ βέβαια δεν φταίω … οι άλλοι. Σίγουρα υπάρχουν παιδιά, γιατί και γω είμαι ένα τέτοιο παιδί, που τα βρήκαν σκούρα. Και οικονομικά και … Όμως είχα δύο επιλογές. Ή να τα βλέπω όλα μαύρα και να κάθομαι μέσα να βρίζω και βέβαια να μαυρίζω τις ζωές τον γύρω μου ή να αφιερώνω και τις 24 ώρες της ημέρας μου στο να ψάχνω να βρω κάτι θετικό σε αυτή τη ζωή, χώρα κλπ. Μια στιγμή, ένα βιβλίο, μια αχτίδα ήλιου. Γιατί αλίμονο αν όλοι αυτοί οι επιστήμονες, μουσικοί, συγγραφείς, ζωγράφοι, φιλόσοφοι αλλά και απλοί άνθρωποι που έκαναν ότι έκαναν και άλλαξαν την ζωή μας, έστω κι αν δεν το καταλαβαίνουμε, έλεγαν κάποτε: “Στο διάολο όλα. Πάω για μπύρες.”

Βέβαια αυτοί μπορούσαν και εγώ βέβαια δεν μπορώ γιατί το σύστημα, οι Αμερικάνοι, ο Μπάτμαν, οι Τούρκοι κλπ Αυτή είναι η εύκολη λύση. Εγώ ο κακομοίρης … κοιτάξτε με.

Ε λοιπον όχι. Δεν είμαι κακομοίρης και δεν θα με πείσει κανένα κανάλι, εφημερίδα κλπ ότι θα έπρεπε να είμαι κακομοίρης. Γιατί εγώ είμαι «σαν» … σαν όλους τους άλλους που δεν έχουν αλλά και που έχουν, που είναι και δεν είναι, που μπορούν και δεν μπορούν. Αλλά σίγουρα δεν είμαι από αυτούς που δεν θέλουν.

Αλίμονο αν ο Μπετόβεν έλεγε «τί μουσική και μαλακίες. εγώ να περνάω καλά»

- Και τι με νοιάζει ρε έξυπνε ο Μπετόβεν εμένα;

Σε νοιάζει γιατί είσαι αυτός που είσαι επειδή ένας Μπετόβεν, ένας Παπανικολάου, ένας Καζαντζάκης, ένας Αρχιμήδης, ένας Γκάντι, ένας … δεν έβαλαν το κεφάλι κάτω και δεν μιζέριασαν όταν όλα μα ΟΛΑ τους ήρθαν αντίθετα. «Τι με νοιάζει εμένα τώρα για 5 – 10 πεθαμένους ..; Εγώ τώρα παίρνω 700 ευρώ όταν ο διευθυντής μου κάθεται..» Δεν θα σε πάει πουθενά ο δρόμος αυτός. Πουθενά. Δες πως μπορείς να αλλάξεις την στιγμή για κάποιον άνθρωπο. Φίλο, συγγενή, άγνωστο. Μην ξεχνάς ποτέ ότι κάποιος κάποτε σε βοήθησε, έστω και για λίγο. Σε βοήθησε, σου χαμογέλασε, σου χάρισε κάτι χωρίς αντάλλαγμα.

Ένας κωμικός που πολλοί στην Ελλάδα δεν γνωρίζουν, ο Μπιλ Χικς (δες και κανά link μου), είπε κάποτε :
«Είναι θέμα επιλογής. Τώρα! Μεταξύ του φόβου και της αγάπης. Τα μάτια του φόβου θέλουν να βάλεις μεγαλύτερες κλειδαριές στις πόρτες σου, να αγοράσεις όπλα και να κλειστείς στον εαυτό σου. Τα μάτια της αγάπης θέλουν να μας δεις όλους σαν ένα.»

Σκέψου ότι για μια στιγμή και μόνο μπορείς να αλλάξεις μια ζωή. «Σιγά ρε μεγάλε. Πολύ φιλόσοφος δεν την έχεις δει; Εδώ δεν μπορούμε να πάμε διακοπές και μας λες μαλακίες τώρα;» Σκέψου ότι υπάρχουν άνθρωποι που δεν έχουν πάει και δεν θα πάνε ποτέ διακοπές. Αλλά μας συμφέρει να συγκρινόμαστε με τον διευθυντή που κάθεται και παίρνει 8.000.000.000 ευρώ την ώρα, με τον βουλευτή που τρώει και τρώει και όχι με τον άνθρωπο που έχασε τα πάντα σε ένα σεισμό, σε ένα τσουνάμι, σε μια φωτιά. Αυτοί εντάξει. Αλλά εγώ δεν θα πάω διακοπές.

Τραγικό. Κοιτάξτε με.
Έχω την πολυτέλεια να είμαι δυστυχισμένος.