Η σύγχρονη «ελίτ»

Κάποιος 1: Δεν μπορώ να κοιμηθώ καθόλου.
Κάποιος 2: Γιατί ;
Κάποιος 1: Τί γιατί; Δε βλέπεις τί γίνεται με το σκάνδαλο Siemens ; Χάος!
Κάποιος 2: Ναι ναι τρομερό εεε; Όλοι κλέφτες είναι.

Μπορεί να ακούσατε ένα παρόμοιο διάλογο στο χώρο εργασίας σας ή ακόμα και σε μια παρέα (πιθανόνο μια παρέα που δεν ξέρει καν τί είναι η Eurovision – σπάνιο κι όμως όχι αδύνατο). Μας έχει πιάσει μια νοσταλγία του καιρού που οι πολιτικοί ήταν τίμιοι, οι πλούσιοι ήταν δίκαιοι και οι άνθρωποι ζούσαν αγκαλιαζμένοι και μονιασμένοι. Σίγουρα η μαμά-ιστορία θα μας έδινε ένα χαστούκι και θα μας έλεγε: «Ξύπνα ζώον!». Πότε στην ιστορία αυτού του στρογγυλού πλανήτη οι πολιτικοί ήταν τίμιοι και καθαροί, οι άνθρωποι ήταν σωστοί, οι οικογένειες ήταν αγαπημένες και οι ηλίθιοι δεν ήταν κυρίαρχοι; Χμμμ … ένα λεπτό εδώ το έχω. Α ναι το βρήκα ! ΠΟΤΕ !

Ο Τζόρτζ Κάρλιν είχε πει κάποτε:

«Εμένα μου κάνει εντύπωση που κάθε φορά που γίνεται κάτι, βρίζουμε και κατηγορούμε τους πολιτικούς. Οι πολιτικοί είναι άνθρωποι σαν κι εμένα και σαν κι εσάς. Ήταν συμμαθητές, φίλοι μας, γείτονές μας κ.λπ. Κάτι άλλο φταίει και όχι οι πολιτικοί. Μήπως φταίνε οι καθημερινοί άνθρωποι που κάποια στιγμή γίνονται πολιτικοί;»

Όχι βέβαια! Εμείς είμαστε οι αθάνατοι, οι σωστοί. «Οι άλλοι !» Αχχ αυτοί «οι άλλοι»! Μήπως πάντα υπήρχαν οι πλούσιοι, πολιτικοί, ηλίθιοι κ.λπ. και εμείς το καταλαβαίνουμε κάθε φορά που φτάνουμε σε μια ηλικία που δεν μας ταΐζουν πια; Μήπως … λέω μήπως, τελικά είναι στην ανθρώπινη φύση να κάνει αυτά που κάνει και όχι επειδή είναι πλούσιος, μπλε, κίτρινος ή πολιτικός; Μήπως πρέπει να κρίνουμε εμείς αν αξίζει να κάνουμε την μπάζα, μίζα ή απλά το επικίνδυνο προσπέρασμα πριν κατηγορίσουμε «τους άλλους»; Οχι δα.

Εμείς είμαστε οι ελιτ! Οι μοναδικοί και κακομοίρηδες που επειδή είμαστε ανήμποροι και φτωχοί θα κάνουμε μια σταυροφορία … γκρίνιας. Γιατί άμα καταφέρουμε να φτιάξουμε το σπιτάκι μεσ’το δάσος τότε αλλάζουν τα πράγματα. Θα είμαστε εμείς αυτοί που θα κάνουμε όλα όσα κρίνουμε και κοροϊδεύουμε. Θα ζηλεύουμε πάντα αυτά που «ο άλλος» έχει χωρίς να κάνουμε καμμία προσπάθεια να τα αποκτήσουμε και ‘μεις. Θα είμαστε σε ένα συνεχή λήθαργο μέχρι να καταστραφούμε τελείως γιατί εμείς είμαστε «οι έξυπνοι» και φυσικά αλάνθαστοι. Είμαστε οι δυστυχισμένοι και οι μοναδικοί! Θα ζούμε με όση ενέργεια μας απομένει απο την προσπάθεια να χωνέψουμε αυτά που καθημερινά «μας μαθαίνουν».
« Τίποτα δεν αλλάζει! Θα είσαι πάντα ένα θύμα! Δεν έχεις δύναμη! Είσαι ο χειρότερος! Παράτα τα! Είμαστε πιο δυνατοί! Δες τηλεόραση! Δες τί καλά που είναι οι άλλοι!»

«Και γιατί να μην το κάνω εγώ αφού και ο διπλανός μου το κάνει;» Αυτή είναι η φιλοσοφία της ζωής. Πλήρης υποταγή, αδράνεια και μιζέρια. Έτσι θα ζήσουμε την ζωή μας.

Για όσους δεν ανήκουν στην παραπάνο «ελίτ» λέω: Μην το βάζεις κάτω. Ο δρόμος είναι μακρύς και μοναχικός. Να είσαι υπερήφανος που δεν ανήκεις στην «ελίτ»